De Victoria Inn waar we ons gratis ontbijt kunnen krijgen |
De Avenue of the Giants is een mooie scenic Byway dwars door de Redwoods. Op sommige punten loopt hij bijna parallel aan de highwy 101, op andere punten loopt hij er wat verder van af.
Avenue of the giants |
We stoppen in het noordelijke gedeelte van de weg een paar keer om een stukje tussen de bomen te wandelen (bij de Drury-Chaney loop en bij de Grieg-French-Bell Grove). Er groeien hier veel klavertjevierachtige planten die soms hele stukken van de grond bedekken. Samen met de woudreuzen die hier groeien (en liggen) is dat een mooi gezicht.
Zijn de bovenkant van de bladeren van de plantjes vooral groen, van onderen blijken ze vooral rood te zijn, merkwaardig. (Dat was overigens niet overal zo.)
Bij het visitor center houden we een koffiepauze en kijken een interessante film over de Redwoods hier. Een aantal bekende bomen in dit park, zoals de Tall Tree en de Big Tree, laten we aan ons voorbij gaan. Dit onder het motto: "A tree is a tree, how many do you have to look at?" (Dit zei Ronald Reagan ooit eens in de zestiger jaren in zijn toenmalige functie als gouverneur van Californië toen hij een uitbreiding van het Redwood National Park tegen hield.)
We rijden verder. Om 13.00 uur zitten we op de highway 101. We zien een winkel die adverteert met de naam "The Legend of Big Foot" - die schijnt hier in de omgeving ook ergens rond te lopen; niet gezien. Een andere zaak heeft een bord staan met de tekst: "World famous treehouse, believe it or not'. Wij geloven het niet en rijden door.
Bij de splitsing van de highway 101 en de highway 1 (de kustroute) kiezen we voor de 1. We willen graag langs de kust omlaag rijden. Maar om daar te komen, moeten we eerst nog een stukje door een bos rijden. Wat op de kaart zo'n klein stukje leek, is in werkelijkheid een eindeloos kronkelende weg over en langs heuvels. Bij sommige bochten wordt zelfs aangeraden om niet harder dan 10 mijl te rijden. Pas na 50 minuten bereiken we de kust, die in eerste instantie in de mist lijkt te liggen.
Gelukkig klaart dit verderop op en breekt het zonnetje er doorheen. De weg rijdt niet vlot door en eerlijk gezegd is het zicht op zee hier vaak beperkt. Dat valt wat tegen. Bij Mendocino gaan we van de weg af. We willen even dit dorpje bekijken maar dat is in het weekend met mooi weer geen goed idee. De Main Street staat vol met geparkeerde auto's. Wel rijden we even langs het Blair House, een Bed en Breakfast dat in de serie "Murder she wrote" het onderkomen was van Jessica Fletcher, degene in de serie die alle moordzaken oploste.
Murder she wrote |
Bij de ingang blijkt gelukkig dat er nog meerdere tours zijn. We moeten verzamelen in het museum waar we een eerste introductie krijgen. Onze tour bestaat uit 2 personen, wij dus. In het museum staat de enorme lens uit het begin van de vorige eeuw opgesteld. Gemaakt in Frankrijk (dat blijkbaar hevig concurreerde met Engeland voor wat dergelijke lenzen betrof).
De oorspronkelijke lens in het museumpje |
Na de inleiding mogen we de vuurtoren gaan beklimmen. De gids gaat niet mee maar waarschuwt een andere gids in de toren dat er na enkele minuten een groep naar boven komt. Ik vermoed dat hij een inschatting maakt van hoe lang de bezoekers er over zullen doen.
De trap in de vuurtoren |
Het vuurtorengebouwtje gezien vanaf de vuurtoren |
Boven op de vuurtoren met een vol fotokaartje |
De kust gezien vanaf de vuurtoren |
Als we in Boonville komen weten we niet wat we zien; overal auto's. Honderden, als het geen duizenden zijn. Werkelijk overal! De weg staat aan beide kanten vol en dan ook nog dubbel geparkeerd. Wat is dit? Ons bekruipt een akelig gevoel: er is hier iets gaande met heel veel mensen en die mensen moeten ergens slapen ..... Aan het eind van het dorp - dat helemaal niets voorstelt - ligt een festivalterrein. Met een spandoek: welcome to het World Music festival. Er is een groot bekend driedaags reggea festival aan de gang met tientallen artiesten. Onder andere Jimmy Cliff treedt er op.
De weg in Boonville: wat is hier aan de hand? |
Op naar de Super8 dus. Die heeft nog één kamer vrij; voor 221 dollar. Wauw. In een omtrek van 100 mijl zeggen ze bij de receptie zit alles vol. Dat zal wellicht overdreven zijn - zij hebben immers nog een kamer vrij - maar we zijn er inmiddels van overtuigd dat het inderdaad een probleem wordt om iets in de omgeving te vinden - het is al zeven uur - en gaan toch maar voor de Super 8. Het stel dat vijf minuten na ons komt, vangt bot. We hebben de laatste kamer.
Als we op internet kijken wat een kamer normaal hier kost, dan zien we dat dit maar 80 dollar in het weekend is. Het festival zorgt er voor dat de kamerprijzen met meer dan 100 dollar stijgen. Hebben we weer allemaal goed gepland.
We compenseren het dure motel door gebruik te maken van de magnetron en onder andere onze noodlesoep op te maken (die hadden we voor Mitchell gekocht maar niet opgegeten).
"Hmmm, soep met sliertjes" (zou: Felicio uit Pipo de Clown zeggen; uit mijn jeugd) |
Gereden: 232 mijl
Overnachting: Super8, Ukiah
Route:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten